Datum

• Donderdag 1 april 2010 - 20u

Plaats

• Sint-Michielstheater, Brussel

Programma

• Frédéric DEVREESE : Ouverture
• Peter SCHECK : Largo alla barocco
• Johannes BRAHMS : Dubbelconcerto voor viool en cello, opus 102
• Piotr Illich TCHAIKOVSKI : Symphony n°6 in si mineur, opus 74 (Pathetische)

Hanna Drzewiecka werd geboren in Bydgoszcz, Polen. Na muziekstudies in haar geboortestad bij prof. Pawel Radzinski, studeert ze vanaf 1991 aan de Fryderyk Chopin Muziekacademie te Warschau bij prof. Krzysztof Podejko, waar ze de meestergraad behaalt.

In 1995 behaalt ze onder begeleiding van prof. Thanos Adamopoulos het hoger diploma en de derde meestergraad op het Koninklijk Conservatorium Brussel, waar ze ook de cursus kamermuziek beëindigt met een grote onderscheiding.

Ze sleepte tal van prijzen in de wacht, waaronder een prijs op het 18de Festival voor Russische en Sovjet Muziek in Gdansk en de SABAMprijs op de Tenuto-Wedstrijd voor de beste vertolking van een Belgisch werk. Hanna Drzewiecka geeft concerten in kamermuziekverband en als soliste, onder meer met het Filharmonisch Orkest van Bydgoszcz, Capella Bydgostiensis, het Kamerorkest Pro Arte van Warschau, I Musici Bruxellensis en het VRO, zowel in België als in het buitenland.

In januari 2005 werd ze uitgenodigd op de 4de Internationale Jean Sibelius Conferentie in de Verenigde Staten om er enkele onuitgegeven werken voor piano en viool te vertolken. Hanna is eerste viool van het Kryptos Quartet dat momenteel een vervolmakingscyclus volgt in de Musik Hochschule in Keulen met het Alban Berg Quartet. Het Kryptos Quartet behaalde in oktober 2008 de 2de prijs bij de Internationale D.Shostakovich Strijkkwartetwedstrijd in Moskou.
Van de Poolse Ambassade in België ontving ze de prestigieuze prijs “Poolse Cultuurpersoonlijkheid van het jaar 2008”.

Hanna Drzewiecka is Concertmeester van het Brussels Philharmonic Orchestra sinds september 2006. Voor het ogenblik bespeelt zij een "Pierre Silvestre à Lyon 1849" viool, in bruikleen gegeven door de Heer Paul Devroey.

Frédéric Devreese is een Belgische componist die op 2 juni 1929 in Amsterdam geboren werd. Hij legde zich toe op alle genres : opera, ballet, orkest- en kamermuziek, koor en piano. Het zijn echter zijn filmmuziek en zijn prestaties als dirigent die hem bekendheid zouden geven bij het publiek.
Zijn vader Godfried Devreese (1893-1972), zelf componist en orkestleider, geeft hem zijn eerste muzieklessen. Daarna studeert hij compositie in Brussel met Marcel Poot en orkestdirectie met René Defossez om zich vervolgens te vervolmaken bij Ildebrando Pizzetti (compositie) en Fernando
Previtali (orkestdirectie) aan de Sint Cecilia Academie in Rome, en ook bij Hans Swarowsky (compositie) aan de Staatsacademie in Wenen. Hij is pas 20 jaar als hij voor zijn Concerto n° 1 voor piano en orkest de Eerste Prijs van de Stad Oostende ontvangt. In 1983 wordt zijn Concerto n° 4 voor piano en orkest gekozen als plichtwerk voor de prestigieuze Internationale Muziekwedstrijd Koningin Elisabeth.

Ten slotte wordt Ostinati voor altsaxofoon, accordeon en strijkers in 1998 als plichtwerk gekozen voor de Internationale Adolphe Sax Wedstrijd in Dinant. Hij ontving meerder nationale en internationale prijzen, waaronder de Prix Italia voor zijn TV-opera Willem van Saefthingen, de Georges Delerue Award en ook de Plateau Music Award voor zijn filmmuziek (en dat tot twee keer toe).

Frédéric Devreese dirigeerde het Filharmonisch Orkest van de BRT en talloze orkesten in de hele wereld. Dankzij opnames voor de firma Naxos (Anthology of Flemish Music) werd hij in 1996-97 benoemd tot Cultureel Ambassadeur van Vlaanderen.

De Ouverture voor groot orkest was een opdrachtwerk ter gelegenheid van de Koningsfeesten bij het 25-jarig jubileum van Koning Boudewijn. Het stuk moest oorspronkelijk in open lucht uitgevoerd worden en dat verklaart waarom Devreese het grote orkest in zijn volle zwaarte heeft aangewend. Toch is feestelijk karakter in alle dimensies tegenwoordig: tussen het plechtige openingsgegeven door de koperblazers gebracht en de triomfantelijke slotapotheose door het hele orkest, met de suggestie van klokgelui en beiaard, zitten vele andere aspecten van het ‘feest’. Het speelse in het allegro met een snel ritmisch en herkenbare melodie als basis toont de opgewondenheid die men in een feestroes ervaart. Het mars-idee van het feestelijk opstappen is in de pregnante aanwezigheid van het slagwerk, vooral de kleine trom, voorgesteld. De Ouverture bloeit open tot één groot feest, een werveling van klankrijkdom in het veelkleurige orkest.

Yves Knocaert

Peter Scheck werd geboren in Brno, in de Tsjechische Republiek, en studeerde er viool aan het Conservatorium. Hij komt voort uit een muzikale familie. Sinds 1991 maakt hij deel uit van het Symfonie-orkest van West-Bohemen in Marienbad.

Peter begon in 1997 met componeren ; zijn eerste twee werken zijn ‘Symfonie in mi mineur « 2000 »’ en het Concerto voor viool in la mineur De Zomer (première in 2006 in het Casino van Marienbad, die werd aangekondigd op de televisie). In 2004 wordt zijn werk ‘Melancholy’ in Brno vertolkt door het ‘Jeugd Symfonie-orkest’, en boekte er een groot succes.
 
In 2006 worden Peters composities voor viool en pianoforte tijdens een tournee door Japan vertolkt. Het jaar daarop wordt een groot deel van zijn werken in zijn land gespeeld, vaak met hetzelfde Symfonie-orkest van West-Bohemen, en één keer was hij zelf dirigent. Bij wijze van afscheid wordt begin 2008 zijn werk « Een wieg voor vriendelijke honden »; in Marienbad gespeeld ; sindsdien woont Peter met zijn echtgenote in Brussel en blijft componeren. Sinds september 2008 maakt hij deel uit van het BPO en speelt er viool.

Largo alla barocco is een indrukwekkende compositie die in 2008 in Brussel geschreven werd. Het hoofdthema karakteriseert zich door de bekende en pathetische barokke stijl en wordt eerst gedragen door violen en later door een hoorn en cello.

Halverwege de compositie verandert de stemming met hobo- en fluitsolo’s, die worden gevolgd door de strijkinstrumenten in typische barokstijl van pianissimo tot forte maximal. Aan het slot komt het langzame deel met het hoofdthema terug en wordt versterkt door trompetten en pauken die dynamique en fortissimo spelen.

Johannes Brahms is een componist, pianist en dirigent uit Duitsland. Hij werd in 1833 in Hamburg geboren en begint zijn muziekstudies met zijn vader, die hoorn en contrabas speelt. Hij volgt piano met Kossel en compositie met Marxsen.

Tijdens zijn jeugd is hij cabaretpianist en geeft hij les. Vanaf 1848 geeft Brahms recitals. In 1853 leert hij Joachim en Schumann kennen die hem van harte aanmoedigen. Tussen 1854 en 1859 schrijft hij zijn Pianoconcert n° 1, dat het resultaat is van zijn eerste zogenaamde "Sturm und Drang"-periode. De twee Serenades, eerste werken voor alleen orkest, dateren uit 1858 en 1860. Omdat Brahms geen vaste betrekking kon vinden in zijn geboortestad, besluit hij in 1862 naar Wenen te vertrekken, waar hij voor de rest van zijn leven zal blijven, behalve om op tournee of vakantie te gaan.

In 1864 ontmoet hij Wagner, die hem vervolgens het leven zuur probeert te maken. Brahms kan heel zijn leven rekenen op de onvoorwaardelijke steun van de vaak onhandige beroemde criticus Hanslick. De jaren 1860 zijn gewijd aan grote werken voor piano (Variaties op een thema van Haendel, en op een thema van Paganini), aan kamermuziek en aan het Duitse Requiem. Het duurt tot 1873 eer de componist zich weer op orkest toelegt met de Variaties op een thema van Haydn, en spoedig gevolgd door de Symfonie n° 1. De Symfonie n° 2 dateert uit 1877, in hetzelfde jaar gevolgd door het Concerto voor viool, dat een van zijn meest bekende werken blijft.

Van 1872 tot 1875 dirigeert Brahms la Société des Amis de la Musique de Vienne. In 1878 leert hij Dvorak kennen, die hem bewondert en steunt. In 1879 gaat hij op tournee met de violist Joseph Joachim. De Symfonie n° 3 en Symfonie n° 4 volgen in 1883-1885, waarna Brahms niet meer vóór 1888 naar orkest terugkeert met zijn prachtige en originele Dubbelconcerto voor viool en cello.
 
Hij overlijdt in Wenen in 1897. In navolging van Beethoven, Schubert en Schumann, blijft hij heel zijn leven afkerig van opera en programmamuziek.

Het Dubbelconcerto in la mineur (op. 102) van Johannes Brahms is een concerto voor viool, cello en orkest en werd geschreven in de zomer van 1887 met de première op 18 oktober van datzelfde jaar. Brahms benadert het project angstvallig, omdat hij niet vertrouwd is met het schrijven voor deze instrumenten.

Hij schreef voor de cellist Robert Hausmann en zijn ex-vriend, de violist Joseph Joachim. Het concert was in zekere zin deels “een gebaar van verzoening” jegens Joachim na een lange vriendschap die onderbroken werd doordat Joachim van zijn vrouw scheidde.
 
Het Dubbelconcerto werkte als een soort verzoeningsmuziek.

Het concerto diende ook als AEF-motief, een afgeleide van FAE “frei aber einsam” ("vrij maar eenzaam"), het persoonlijk devies van Joachim). De compositie is opgebouwd in drie bewegingen snel-langzaam-snel, een klassiek schema, typerend voor instrumentale concerten:
1. Allegro (A mineur)
2. Andante (Re majeur)
3. Vivace non troppo (La mineur)
Joachim en Hausmann vertolkten het concerto tijdens verschillende concerten in het eerste seizoen van het ontstaan ervan (1887-88). Brahms droeg het manuscript aan Joachim op. Het Dubbelconcerto voor viool en cello is de zwanenzang van de composities voor orkest van Brahms. Het is ook het tegenovergestelde van het symfonisch concerto “Pianoconcert n° 1” dat een hoogtepunt betekende voor de componist. Hiermee realiseert hij een welhaast ideale combinatie van kamermuziek met orkest, die enigszins aan een klassieke concertante symfonie
doet denken.